Wie gordijnen specifieert voor een hotel, zorginstelling of kantoorgebouw, stuit vroeg of laat op de term "brandvrij". Soms staat er "vlamvertragend". Af en toe de twee door elkaar. Het klinkt technisch, maar het onderscheid is eenvoudiger dan je denkt. En het is een onderscheid dat er echt toe doet.
Twee termen, één principe
Brandvrij en vlamvertragend zijn in de praktijk uitwisselbare begrippen. Ze verwijzen allebei naar stoffen die bij contact met vuur niet onmiddellijk ontvlammen, zich niet snel verspreiden en het vuur niet voeden. Een gordijn dat gewoon polyester of linnen is, doet dat wel: het vat vlam, brandt verder en kan in een projectomgeving levens in gevaar brengen.
Brandvrije gordijnen zijn dus geen luxe. In een groot deel van de projectmarkt zijn ze gewoon verplicht.
Hoe werkt het?
Er zijn twee fundamenteel verschillende manieren om een stof brandwerend te maken, en hier zit een verschil dat veel professionals niet kennen.
De eerste methode is nabehandeling. Een gewone stof wordt na productie ondergedompeld in een bad van brandwerende chemicaliën. De behandeling hecht zich aan de vezels van buitenaf. Het resultaat? Een stof die in de tests slaagt, een certificaat krijgt en brandvrij op papier is.
De tweede methode werkt anders van bij het begin. Het garen zelf is moleculair aangepast, nog voor er ook maar een centimeter stof geweven is. De brandwerende eigenschap zit in de massa van het garen, niet op het oppervlak. Je kunt ze er niet uitwassen, want ze zitten er letterlijk in verweven.
Dat tweede type noemen we inherent of permanent vlamvertragend. En dat verschil is allesbepalend.
Het probleem met nabehandeling
Een nabehandelde stof verliest zijn brandwerende eigenschap bij wassen. Niet na jarenlang gebruik, maar al na 2 à 3 wasbeurten. Daarna voldoet de stof niet meer aan de norm waarop ze gecertificeerd is, zonder dat iemand dat aan het gordijn kan zien.
Inherent vlamvertragende stoffen hebben dat probleem niet. Ze blijven hun eigenschappen behouden, ook na tientallen wasbeurten.
Daar komt nog iets bij. De chemische behandeling geeft de stof een licht plakkerig aanvoelen, wat bij hoogwaardige projecten meteen opvalt. Brandveiligheid mag dan technisch zijn, het resultaat hangt uiteindelijk in een ruimte waar mensen leven en werken.
Voor wie er niet diep in zit, lijkt een certificaat een garantie. In het geval van nabehandelde stoffen is het dat niet. Het certificaat klopt op dag één. De bescherming niet noodzakelijk op dag honderd.
Ons advies
Indetex werkt uitsluitend met inherent vlamvertragend garen. Een resultaat van een jarenlange ervaring in de ontwikkeling van FR-stoffen. Een brandvertragende eigenschap die uitgewassen kan worden, is voor ons geen échte brandvertragende eigenschap.
Inherent vlamvertragende stoffen behouden hun eigenschappen, ook na tientallen wasbeurten. In een hotel dat zijn textiel regelmatig wast, in een zorgomgeving met strenge hygiënenormen, of gewoon in een project dat jaren meegaat: de bescherming blijft.
En het milieu?
Nabehandeling vereist aanzienlijk meer water en chemicaliën dan de productie van inherent vlamvertragend garen. Het is een minder efficiënt proces, met een grotere impact op het milieu. Voor projecten die BREEAM- of WELL-certificering nastreven, is dat een argument om bij stil te staan bij de keuze van gordijnstof en leverancier.
Wat betekent dit voor jouw project?
Kies je voor inherent vlamvertragend textiel, dan kies je voor zekerheid op lange termijn. De brandwerende eigenschap staat vast, ongeacht hoe vaak de gordijnen gereinigd worden. Dat maakt ook de documentatie van je project eenvoudiger: een certificaat dat zijn waarde behoudt, is een stuk steviger dan één dat in feite een begindatum heeft.
Twijfels over welke stof past bij jouw project? Of wil je gewoon weten wat er mogelijk is?
Ons team denkt graag met je mee.